Nowości         O rasie         O nas         Nasze psy         Nasze suki         Szczenięta         Galeria         Oferta         Linki         Księga Gości         Kontakt

* Wzorzec * Zdrowie * Użytkowość * Literatura *

"Praca i partnerstwo z jakimkolwiek zwierzęciem jest swego rodzaju jedyną i niepowtarzalną nagrodą dla człowieka." Susan Scales

    Golden Retrievery stały się przede wszystkim psami rodzinnymi. Ich łagodność i cierpliwość sprawiła, że są to psy chętnie kupowane, szczególnie gdy w domu są dzieci. Coraz częściej wykorzystywane są także do dogoterapii. Właśnie ich anielski charakter sprawił, że wiele osób zapomniało o ich prawdziwym przeznaczeniu jakim jest aport. Są to psy powszechnie wykorzystywane na polowaniach, bardzo pożądane przez myśliwych. Prawdziwy Golden z pasją charakteryzuje się doskonałą pracą węchową, chęcią do aportu i tzw. "miękkim pyskiem", czyli delikatnym chwytem zwierzyny. Oczywiście ważne jest także posłuszeństwo.

"Posłuszeństwo jest podstawą szkolenia. Jak dobrego nie mielibyśmy psa, jeśli nie jest posłuszny - nie jest wyszkolony." Peter R.A. Moxon

    Część hodowców, chcąc zachować wrodzony talent swoich retrieverów, bierze udział w próbach i konkursach organizowanych przez Polski Związek Łowiecki. Aktualnie Golden Retrievery mogą startować zarówno w konkursach pracy tropowców, jak i konkursach pracy retrieverów. Dyplom uzyskany na tych imprezach, upoważnia do wydania przez Związek Kynologiczny w Polsce certyfikatu użytkowości. Pozwala on na występowanie w klasie użytkowej na wystawach.

REGULAMIN KONKURSU RETRIEVERÓW

Błędy eliminujące psa z konkursu:

• twardy chwyt (uszkadzający zwierzynę),

• skomlenie lub szczekanie na stanowisku*,

• ruszanie ze stanowiska bez rozkazu (więcej niż raz w tej samej konkurencji),

• gonienie zdrowej zwierzyny,

• brak posłuszeństwa,

• odmowa wejścia do wody,

• bojaźliwość na odgłos wystrzału,

• agresja w stosunku do ludzi, oraz do innych psów,

• nie odnalezienie aportu, gdy miotana jest martwa zwierzyna.

* Pod pojęciem stanowisko rozumie się miejsce wyznaczone przez sędziów do rozpoczęcia, lub odbycia konkurencji.
 

Duże błędy powodujące obniżenie oceny:

• jednokrotne opuszczenie stanowiska bez rozkazu i natychmiastowy powrót,

• nie odnalezienie zwierzyny w warunkach naturalnego polowania,

• brak spokoju przy nodze,

• praca niestylowa i mało skuteczna,

• brak obserwacji,

• hałaśliwe prowadzenie psa,

• brak współpracy z przewodnikiem,

• zamiana zwierzyny przy aportowaniu.

Charakterystyczne dla stylowego retrievera zalety, które powinny być premiowane:

• spokój na stanowisku,

• naturalna umiejętność odszukiwania aportu,

• dobry wiatr,

• inicjatywa i wytrwałość,

• aport do ręki najkrótszą możliwie drogą,

• bezbłędne posłuszeństwo,

• zdolność zapamiętywania miejsc upadku zwierzyny - marking.

A - próby pracy - dla młodych psów do 24 miesięcy

    Pies biega luzem, zwolniony z komendy. Na znak sędziów należy przywołać psa sygnałem, według uznania przewodnika (ręka, głos, gwizdek). Premiować należy psy, które po jednorazowym sygnale natychmiast przybiegają do przewodnika i oczekują na dalsze komendy. Pies, którego przewodnik nie jest w stanie przywołać w czasie 5 minut otrzymuje ocenę "0".

    Pies odłożony (siad, waruj). Przewodnik oddala się na minimum 30 metrów. Pomocnik strzela, a pies ma spokojnie czekać na powrót przewodnika. Przy tej próbie psy lękliwie reagujące na strzał są wykluczane z dalszego udziału z wpisem tego faktu do karty oceny. Pies ruszający ze stanowiska po strzale, ale pozostający na następny sygnał przewodnika nie może otrzymać oceny wyższej, niż "2".

    Marking, czyli zdolność zapamiętywania miejsc upadku strzelonego ptactwa, to cecha charakterystyczna retrieverów. Retriever powinien po skończonym pędzeniu pamiętać gdzie spadły trzy sztuki ptactwa. Konkurencję przeprowadza się w uprawie na tyle wysokiej, żeby pies nie widział leżącej zwierzyny. Poszczególne stanowiska muszą być oddalone od siebie ok. 50 m. Pies przy nodze. Pomocnik w odległości ok. 15 m od stanowiska rzuca trzy sztuki ptactwa w promieniu 180 stopni, co najmniej piętnaście metrów od siebie. Przewodnik lub pomocnik każdorazowo oddaje strzał. Po każdy aport pies jest wysyłany osobno. Przewodnik wysyłając psa może wskazać kierunek. Kolejność przynoszonych ptaków nie ma znaczenia. Pies, który szybko i bezbłędnie przynosi 3 sztuki ptactwa i nie wymagał kierowania przez przewodnika otrzymuje ocenę "4". Przy ocenie markingu należy premiować następujące cechy pracy psa: zapamiętanie miejsca upadku zwierzyny, szybkie jej odnalezienie, prawidłowy aport najkrótszą drogą. Każde odstępstwo (błąd) od powyższego powoduje obniżenie oceny o 1 punkt, zgodnie z popełnionymi dużymi błędami (§ 7). Konkurencji nie zalicza pies, który przyniesie mniej niż trzy ptaki, szuka w innym kierunku niż ten gdzie spadły lub nie wykona całej pracy w ciągu 15 minut.

Konkursy pracy tropowców mogą być przeprowadzone na:
1. farbie leżącej minimum 6, a nie więcej jak 16 godzin,
2. farbie leżącej minimum 40, a nie więcej jak 48 godzin,
W konkursie przeprowadzanym na farbie leżącej minimum 40 godzin mogą brać udział wyłącznie psy posiadające dyplomy z konkursu 1. - z farbą leżącą 6-12 godzin.

    W konkursach tropowców mogą brać udział wszystkie rasy psów myśliwskich z grup FCI: III, IV, V, VI (za wyjątkiem sekcji posokowców), VII i VIII. W dniu imprezy wszystkie psy muszą mieć ukończone 6 miesięcy życia.

    Konkursy przeprowadza się wyłącznie na "czarnej stopie". Pracę psów oceniają trzyosobowe zespoły sędziowskie.

    Pracę psów ocenia się według podanych w tabeli konkurencji z ustalonymi, nie zmiennymi współczynnikami. Psom wyróżnionym przyznaje się dyplomy I, II i III stopnia w zależności od sumy punktów i wysokości uzyskanych ocen, których limity zawiera tabela.

1. Zakładanie ścieżki tropowej
    Do założenia sztucznego tropu używa się około 0,25 litra farby jeleniej, sarniej, dziczej lub daniela. W przypadku niemożliwości zorganizowania farby w/w zwierzyny, można użyć krwi bydlęcej lub świńskiej, którą należy "uszlachetnić" przez zanurzenie w niej na 24 godziny przed użyciem narogów świeżo ubitej sztuki jelenia, sarny, dzika lub daniela. Pomocnik zakładający ścieżkę tropową winien być osobą obcą dla psa.
Sfarbowany trop winien leżeć: w przypadku konkursu 1.- minimum 6, a nie więcej niż 12 godzin i musi przeleżeć przez noc, w przypadku konkursu 2.- minimum 40, a nie więcej niż 48 godzin i musi przeleżeć przez dwie noce.
Długość ścieżki w obu rodzajach konkursów wynosi około 600 metrów. Rozpoczyna się oznaczonym złomem kierunkowym "zestrzałem" i na swym przebiegu posiada 2 poprowadzone pod kątem prostym lub rozwartym załamania, które zaczynają się tuż za sztucznymi "łożami" zranionego zwierza. "Łoża" wykonuje się odsłaniając ściółkę do mineralnej ziemi na powierzchni około 0,25m kwadratowego. Pierwsze lokalizuje się w odległości około 400-450 metrów od miejsca "zestrzału".
    Na końcu ścieżki kładziemy grubego zwierza, którego farby (farby jelenia, sarny, daniela lub dzika względnie krwi bydlęcej czy świńskiej) użyliśmy do zakładania danego tropu. Zwierzyna winna być wypatroszona i zaszyta.
Zakładający tropy nanosi i podpisuje na przygotowanej w miejscu "zestrzału" tabliczce numer ścieżki oraz dzień i godzinę jej założenia. Oznakowanie tropów nie może być widoczne dla przewodnika, natomiast musi być czytelne dla komisji sędziowskiej. Odstępy pomiędzy poszczególnymi ścieżkami nie powinny wynosić mniej niż 150 metrów.

2. Praca na otoku (lub luzem od II łoża) na sfarbowanym, zimnym lub starym tropie rannej zwierzyny
    Przed konkurencją przewodnik musi zadeklarować czy pies jego będzie pracować jako oszczekiwacz, oznajmiacz, potrafiący pracować luzem czy do końca na otoku. Przewodnicy oznajmiaczy powiadamiają komisję sędziowską o sposobie oznajmiania znalezionej zwierzyny.
Sędzia i przenoszący zwierzynę po położeniu jej na końcu ścieżki tropowej winni oddalić się i ukryć tak by nie mógł ich zauważyć pracujący pies, a by sami mogli obserwować jego zachowanie się przy odnalezionej sztuce.
    Sędziowie towarzyszący pracującemu psu, wskazują przewodnikowi rozpoczynające sfarbowaną ścieżkę, oznaczone złomem kierunkowym miejsce "zestrzału". Naprowadzony pies powinien wskazać dany trop i na komendę przewodnika podjąć go i pracując spokojnie (na otoku długości minimum 6 metrów) dolnym wiatrem wypracować go do samego końca.
    Pies powinien trzymać się tropu i wypracować wszystkie jego załamania. W wypadku, gdy farba znajduje się na wysokich trawach lub krzakach, wolno psu podnieść kufę. Błędem jest bezcelowe kręcenie się na tropie. Inne tropy zdrowej zwierzyny, krzyżujące właściwą ścieżkę, może pies wskazać przewodnikowi. Jeżeli podąży za nimi kilka kroków, a następnie sam się skoryguje, to nie należy uznawać tego za błąd. Wypracowywanie tropu pod wiatr tuż obok tropu, jak również skracanie krótkich zagięć nie należy zaliczać do błędów.
    Pies powinien pracować na miernie naciągniętym otoku. Samodzielne poprawki są dopuszczalne i nie powodują obniżenia oceny. W przypadku oddalenia się psa od śladu tak daleko, że wg sędziów nie jest on w stanie sam naprawić błędu, albo jeżeli zostanie naruszona sąsiednia ścieżka tropowa, może być na polecenie sędziów jeszcze 2-krotnie naprowadzany na trop. Każde nowe naprowadzenie obniża ocenę o 1 stopień. Przewodnikowi nie wolno oglądać się na znaki wytyczające trasę pod rygorem obniżenia oceny o 1 stopień przy każdym zwróceniu mu uwagi przez sędziego.
    Po dojściu do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako potrafiącym pracować luzem spuszcza go z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza. Winien on, nie tracąc kontaktu wzrokowego ze swym przewodnikiem, pracując zdecydowanie, lecz powoli doprowadzić go do martwego zwierza.

3. Oznajmianie lub oszczekiwanie znalezionej zwierzyny.
    Po dojściu przewodnika do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako oszczekiwacz lub oznajmiacz spuszcza się psa z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza.

OSZCZEKIWACZ
    Winien szybko i zdecydowanie dojść po tropie do martwej zwierzyny w czasie 5 minut, pozostać w jej bezpośrednim sąsiedztwie oszczekując ją, aż do nadejścia przewodnika. Po upływie 5 minut od rozpoczęcia szczekania przewodnik wraz z sędziami, na ich polecenie, rusza w kierunku psa.
Jeżeli pies po dojściu do martwego zwierza nie rozpocznie szczekania (obecność przy zwierzu oszczekiwacza nie dającego głosu sygnalizuje nadajnikiem lub rogiem sędzia pozostający na końcu ścieżki) w czasie 2 minut, to może być odwołany przez przewodnika i tracąc jeden stopień w dodatkowej konkurencji oszczekiwanie ponownie być posłany na trop jako oszczekiwacz. Gdy ponownie nie wykona konkurencji, a dojdzie czy już doszedł do zwierza, to nie zalicza mu się oszczekiwania i dodatkowo odejmuje 1 stopień w konkurencji "praca na otoku na sfarbowanym tropie zwierzyny"

OZNAJMIACZ
    Po dojściu do zwierza i krótkim np. jej obwąchaniu winien powrócić do czekającego na niego przy drugim łożu przewodnika w czasie nie dłuższym jak 10 minut i po oznajmieniu odnalezienia zwierzyny, w określony uprzednio sędziom sposób, doprowadzić go do niej. Po oddaleniu się psa od zwierzyny na odległość około 50 metrów, znajdujący się przy niej sędzia sygnalizuje, że pies był przy sztuce i wraca. Jeżeli za pierwszym razem nie wykona pracy oznajmiacza, można po odwołaniu, posłać go od drugiego łoża jeszcze raz - obniżając ocenę za oznajmianie o 1 stopień. Jeżeli pies nie wykona pracy po raz drugi, można go wziąć na otok (jeżeli nie był przy zwierzu, jeżeli był to zaliczamy mu przejście ścieżki) i dojść do zwierza. Pies taki nie otrzymuje dodatkowych punktów za oznajmianie, a ponadto odejmuje mu się 1 stopień za pracę na otoku na sfarbowanym tropie.

4. Zachowanie się przy martwej zwierzynie
    Ocenę w tej konkurencji wystawia sędzia znajdujący się przy martwej zwierzynie. Oszczekiwacze, oznajmiacze i psy pracujące luzem podchodzą do zwierza same. Psy pracujące do końca na otoku i dochodzące do zwierza wraz ze swym przewodnikiem odprowadzane są przez niego na komendę sędziego, wstecz na odległość około 50 metrów i uwalnianie z otoku, co umożliwi im swobodny powrót do zwierza.
    Pies nie powinien próbować narzynać zwierzyny. Oblizywanie rany postrzałowej jest dozwolone. Psy o wielkim temperamencie mogą zwierza gryźć, a nawet szarpać. Sędzia musi określić czy pies czyni to z pasji czy celem narzynania. Psy, które narzynają zwierza (narzynacze) lub usiłują go zakopać (grabarze) podlegają dyskwalifikacji.
    Niedopuszczenie przez psa obcych osób do zwierza jest zaletą. Pies, który po krótkim powąchaniu martwego zwierza dalej się nim nie interesuje, nie może otrzymać oceny wyższej niż "1".

5. Współpraca z przewodnikiem i posłuszeństwo
    Współpracę z przewodnikiem i posłuszeństwo ocenia się biorąc pod uwagę utrzymywanie ciągłego kontaktu psa z przewodnikiem i reakcję na jego polecenia umożliwiające szybkie i sprawne wykonywanie pracy psa. Psy, które nie wykonują natychmiast otrzymywanych od przewodnika komend, winny mieć obniżoną ocenę w tej konkurencji o "1" do "2" stopni. Natomiast te, które puszczone luzem nie dają się wziąć na smycz lub uciekają od przewodnika, nie wracając do niego w ciągu 5 minut, podlegają dyskwalifikacji.

Projekt i wykonanie: Webkreacje.pl.       Minimalna rozdzielczość: 1024x768.       © 2003-2009 Wszelkie prawa zastrzeżone!